මිතුදම
"අපි දෙන්නත් මේකට සහභාගී වෙමු නේද?" තිනුජි සනුෂිගෙන් ඇහුවා. දෙන්නම තරගයට සහභාගී වීමට තීරණය කළා. තරගයට ඇත්තේ තව සති දෙකයි. දෙන්නම හොදට නොකඩවා පුහුණුවීම් කළා.
ඔන්න තරගය පවත්වන දිනයත් උදා වුණා. හැමෝම පාසලේ
පිට්ටනියේ.
"සුබ උදෑසනක් වේවා සියලු දෙනාටම! අද දිවීමේ තරගයට සහභාගිවන සියළු දෙනාම දිවීමේ
මංතීරුව වෙත පැමිණෙන ලෙස කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමි" ක්‍රීඩා භාර ගුරුතුමා ශබ්ද
විකාශනය තුලින් නිවේදනය කළා.
තිනුජීයි සනුෂියි තම තමන්ගේ මංතීරු වෙත පැමිණියේ තරමක්
බියකිණි. එහෙත් දෙදෙනාගේම තරගය දිනීමේ හොද අධිස්ටානයක් තිබුණි.
තරග අරම්භක විධානය දෙන ගුරුතුමා හැමෝටම සූදානම් වන ලෙස කිවේය.
"සැරසෙන් ... එලවේන්...යා..." විධානය ලැබුණි.
තිනුජී ඉතාමත් දක්ෂ ලෙස ඉදිරියෙන්ම දිව ගියාය. සනුෂිත් තම උපරිම වේගයෙන් ඉදිරියට ආවාය.
තිනුජි දිනුම් කණුව ආසන්න වෙද්දී පයපැටලි බිම ඇද වැටුනාය.
තිනුජීට පිටුපසින්ම ආ සනුෂි ක්ෂණිකව මෙය දුටුවාය.
අනපේක්ෂිත ජයග්‍රහණය අතළග තිබුණද තම ලගම මිතුරියට වූ දෙය දැක නිතැනින්ම සනුෂි
තිනුජි ලග නැවතුනාය. පිටුපසින් ආ අනිකුත් තරගකරුවන් ඔවුන් පසුකර ගියෝය.
"තිනුජි නැගිටින්න. එන්න මම ඔයාට උදවු කරන්නම්. අපි කොහොම
හරි තරගය අවසන් කරමු." යැයි සනුෂි කාරුණිකව කීවාය.
0 Comments:
Post a Comment